Is Agile dood? Of is agile ‘leven’

Onlangs kreeg ik de volgende mail in mijn mailbox van scrum.org:

——

Beste Emiel,

Je ziet het steeds vaker voorbij komen op LinkedIn. En eerlijk is eerlijk: de kritiek is niet helemaal uit de lucht gegrepen. Wat ooit begon als een frisse manier van samenwerken, lijkt op sommige plekken te zijn verworden tot een lege routine. Stand-ups zonder inhoud. Sprints zonder richting. Output zonder impact.

Toch is het misschien niet Agile zelf dat faalt, maar hoe we ermee omgaan. We schalen zonder cultuurverandering. We verwarren snelheid met waarde. En we vergeten soms de mens achter het proces. Agile voelt voor sommigen als iets dat af is ("we zijn nu een Agile organisatie"). Terwijl continu leren centraal zou moeten staan.

Enfin, al die scherpe meningen op social media dragen zelden bij aan betere samenwerking in teams. Wij willen het anders doen. Niet roepen, maar luisteren: waar zitten de echte frustraties? Dan kunnen we daar hopelijk concreet mee aan de slag.

Wij zijn benieuwd: Wat frustreert jou aan Agile of Scrum?

(Einde bericht)

Agile lijkt zo een hype te worden. Het risico is dat we het reduceren tot wéér een methode, een set van rituelen en formats. Terwijl het in de kern gaat om iets veel fundamentelers: een andere attitude, bijna een levenswijze. Wanneer agile wordt ingezet vanuit een mentaliteit van controle en efficiency, ontstaat precies dat lege ritueel waar zoveel mensen zich aan ergeren.

Hier kunnen we leren van de systeemtheorie van Donella Meadows. Zij laat zien dat systemen niet te sturen zijn via lineaire planningen, maar functioneren via feedbackloops, emergentie en samenhang. Pas wanneer je de dynamiek begrijpt, kun je meebewegen in plaats van beheersen. Kathleen Allen voegt daaraan toe dat organisaties meer lijken op ecosystemen dan op machines. Ze bloeien niet door strak sturen op output, maar door relaties, diversiteit en regeneratief vermogen.

Vanuit dat perspectief wordt agile meer dan een werkvorm: het is een manier van organiseren die leeft, leert en zichzelf voortdurend vernieuwt. Niet gericht op “sneller leveren”, maar op duurzaam waarde creëren in verbinding met mens en omgeving. De echte vraag is dus niet of agile dood is, maar of we het durven te zien als ‘leven’ – een levend ecosysteem waarin mensen, teams en organisaties samen groeien en regenereren.

Wil je dat jouw organisatie niet alleen efficiënter werkt, maar ook veerkrachtiger, vernieuwender en beter verbonden met mens en omgeving? Als organisatiecoach help ik je graag om te werken vanuit het principe van het levende ecosysteem. Samen ontdekken we hoe je organisatie kan bloeien door relaties, diversiteit en regeneratie centraal te stellen. Neem contact op met Emiel Woestenberg | Organisatiecoaching & Advies en zet de volgende stap naar duurzaam organiseren.

Contact